Bij mij was het mijn vader.
Bij jou misschien je moeder. Je dochter. Je beste vriend. Of iemand die je gisteren nog sprak.

Kanker vraagt niet of het uitkomt. Het houdt geen rekening met plannen, dromen of de mensen die achterblijven.

Sommigen hebben de strijd verloren. Anderen zitten er middenin. Wachten op een uitslag. Een behandeling. Of dat ene telefoontje dat alles kan veranderen.

In 2003 verloor ik mijn vader.
In 2027, 24 jaar later, stap ik op de fiets. 1.000 kilometer. Niet omdat dat zo bijzonder is. Maar omdat ik iets wil doen.

Voor hem. Voor jou. Voor iedereen die een reden heeft.